چل کلاغ

chelkalagh — Tue, 19 Aug 2008 22:10:13 GMT

این داستان هم مکافاتی شده

تعریف "روزنامه نگار" در ایران

اگر روزی در مجلس قانونگذاری ایران یا در وزارت فخیمه ارشاد و یا در هر اداره و ارگانی که مرتبط با حرفه روزنامه نگاری باشد بخواهند تعریفی از "روزنامه نگار" به دست دهند، می‌گویند " این عنوان شامل کسانی می‌شود که در قسمت تحریریه روزنامه‌ها نشسته باشند."

این تعریف البته در صورتی به واقعیت نزدیک است که این بندگان خدا خودشان به تنهایی قادر به انتشار روزنامه باشند. اما همه می‌دانیم این روش که در بیشتر جاهای دنیای پیشرفته امروز مرسوم است در ایران عزیز ما هنوز مرسوم نیست و اگر روزی یکی از بخش‌های واحد فنی (شامل حروفچینی، تصحیح و صفخه آرایی) را تعطیل کنیم فردای آنروز قطعا روزنامه‌ای منتشر نخواهد شد! در حالی که در مثلا کشور فرانسه اینگونه نیست.

با این حال نمیֱدانم چه عاملی باعث شده که همه حتی بزرگان عرصه مطبوعات امروز ایران نیز همان تعریف ناقص را پذیرفته‌اند واعتراضی هم به آن نمی‌کنند؟

باری برای بحث پیرامون این مبحث، از بزرگان این حرفه درخواست می‌شود به این داستان ورود کنند تا بحث رونق بگیرد و به نتیجه‌ای درخور برسد.

برای شروع، از دوستان و استادان عزیزم جناب آقایان دکتر بهزادی، دکتر احمد توکلی، محمد آقازاده و.... تقاضا دارم در گسترش بحث، حقیر را یاری دهند.

امید که زوایای تاریک این داستان کمی روشن شود.

chelkalagh — Mon, 11 Aug 2008 12:33:00 GMT

غفلت یک اتفاق عجیب!

روزنامه "تهران امروز" به صاحب امتیازی و مدیرمسوولی پرویز اسماعیلی، در پاییز 1385منتشر شد؛ روزنامه‌ای با فرم و محتوای – می‌شود گفت- معقول. اما بعد از 386 شماره در غروب یک روز بهاری که مهندس اسماعیلی به ساختمان روزنامه آمده بود تا به سیاق همه‌روزه در شورای تیتر روزنامه شرکت کند و صفحات آماده شده را تایید کند برای چاپ و همچنین طبق قرار قبلی از دبیران گروهها، طرح‌های پیشنهادی آنان را برای سال جدید بگیرد، ناگهان و به صورتی غافلگیر کننده مدیر مسوولی روزنامه را نیز مانند صاحب امتیازی آن که چندی پیش‌تر واگذار کرده بود، وانهاد و رفت و گروهی دیگر سوار مرکب راهوار "تهران امروز" شدند تا – شاید- بعدها و در گیرو دار انتخابات ریاست جمهوری بتازند! کسی چه می داند؟ البته در این چند روز گذشته و اینانی که فعلا آمده‌اند، تاختن که چه عرض شود بلکه در سوار شدن بر این اسب رام و آرام گرفتار مشکل‌اند. امید که دستی از غیب برآید تا ....

باری چکامه ای که در پی می‌آید حاصل تاملاتی در شخصیت و منش مدیریتی مهندس پرویز اسماعیلی است که از ذهن و قلم من بر این صفحات تحمیل شده و امروز مانعی در میان نیست که همچنان پرده نشین باشد و منتشر نشود، هرچند که از "تهران امروز" نیز به مدد وزارت برادر صفار هرندی بر دستگاه فرهنگ و ارشاد، جز خاطره و افسوسی در یادها باقی نیست.

26/1/1387

دشنه در تقدیر

من خواب دیده ام که هجوم شوم کلاغان

از ارتفاع حقیر چنار جاری شد

آمد نشست؛ درست در میانه تقدیرم

از بعد آن ضرباتش کشنده و کاری شد

***

نه ... نه ... کابوس موش و مار که چندی پیش

دیدم به خواب و پریدم عین فنر،

ماننده تر به این حکایت است، می دانم

که قصه پشت پا بود و دشنه و خنجر!

***

رویای کودکی ام اما حکایت دیگر داشت

پل می شدند دست های معصوم من مدام

تا قلب کودکی ام با گذار از این پل

تقدیم دوست شود به قالب انعام

****

ما کاشته ایم تا دیگران بخورند

این رسم قصه است از روزگار کهن

لیکن درست نبود هجومی از این دست

از سوی دوستان صمیمی ام(!) بر من

***

باری سپاس حضرت حق که از کرمش

ما هم، نصیب وبهره گرفتیم اندکی

صبر زمانه بر سر ماها مدام می بارد

نوبت به دیگران هم می رسد اما یکی یکی

***

حمد و سپاس باز خدای واحد را

دل بسته نیستم به جاه و مال و مقام

این پست و دفتر و میز ارزانی شما

حرفی نمی زنم مگر که بگویم فقط سلام!

فروردین 87

تقدیم به مهندس پرویز اسماعیلی

که مدیریت را در بخش رسانه در حد کمال می دانست و افسوس که

قدرش ندانستند!

chelkalagh — Mon, 11 Aug 2008 12:25:34 GMT

آسمان لجباز

دیری است نمی بارد این آسمان شرم آیین

هیچ التفات نمی کند به مردمان این پایین

پیدا نمی شود کسی نه در غرب نه در مشرق

تا لحظه ای بیندیشد به حال زار زمین

هستند همه اما چه فایده دارد این بودن

انگار منتظرند، همه نشسته‌اند به کمین

می‌خواهم از حضور شما سوءاستفاده کنم

نفرین به آسمان شما هم مدد کنید با آمین

ما دستمان به جایی نمی‌رسد، مدت‌هاست

جاکن نمی‌شویم با بهانه‌های ساده سنگین

گیرم که کاوه‌ای با درفش‌اش قیام کرد

ضحاکمان کجاست با شانه‌های مارآجین

حالا که آسمان روی دنده لج افتاده است

پناه می بریم به خدا، همین خدای زمین

اسفند 86

chelkalagh — Mon, 11 Aug 2008 12:21:43 GMT

مسافر روبرو

گفتم "کلامی بگوید شاید"

مسافر روبرو فقط خندید.

به اشاره ای سر شوق می آمدم

ولی او روی صندلی اش فقط کمی جا به جا شد

و من خط نگاه بی رمقش را کاویدم

- چه مسیر کوتاهی!

مسافر روبرو دوباره هم خندید.

***

گفتم

نشستنمان روبروی هم

می تواند آغاز یک رابطه شود

چیزی نگفت.

مسافر روبرو فقط تلخ می خندد

***

امروز چندم ماه است؟

پرسید تا مرا هم بخنداند.

و او

از پنجره قطار

به آسمان نگاه رسمی کرد.

من هم

از مسافر کناری‌ام همین را پرسیدم

- امروز چندم ماه است؟

مسافر روبرو

دوباره خندید!

فروردین 87

chelkalagh — Sun, 13 Jul 2008 11:00:18 GMT

نامه ای به وزیر محترم فرهنگ و ارشاد اسلامی

آخر به اسارت دل حسرت زده خو کرد

شادم که دگر یاد گریز ار قفسم نیست!

یکی از غربیان در باره مطبوعات مشرق زمین نظری دارد به این مضمون که "در برخی از کشورهای شرقی، مطبوعات به‌صورت مرغان دست‌آموز درآمده‌اند! حتی زمانی هم که در قفس نیستند حال و هوس پرواز ندارند و چنین به نظر می‌رسد که رنگ و بوی گل آزادی را به کلی از یاد برده‌اند و تنها به این راضی‌اند که قفسشان را به دیوار باغی بیاویزند و دلشان را شاد کنند."

جناب وزیر!

عالیجنابان اعضای محترم هیات نظارت بر مطبوعات!

لطفا مفسر و تعبیرکننده روایتِ رواق این نوشتار نباشید؛ هرچند که مرگ "تهران امروز" از این حکایت که من از کتاب "گنجینه لطایف" درآورده و بر تارک این نوشتار حک کردم، بسی تلخ‌تر و دردناک‌تر است.

و اما سخنی با شما بزرگان دارم و پرسشی که اگر پاسخی درخور گیرد شاید التیام دردی باشد که ما و خانواده‌هایمان بدان گرفتاریم.

مقدمه این نوشتار را البته در قالب موخره‌ای کوتاه در پایان نوشته، تقدیم حضور می‌کنم و لذا می‌پردازم به آن سخن و پرسشی که وعده کرده بودم:

1- "تهران امروز" بعد از حذف نام مهندس پرویز اسماعیلی، حدود یک سال انتشار می یافت. یعنی، یا صاحب امتیاز نداشت یا اینکه موسسه سیمای مهر هستی صاحب امتیاز آن بود.

2- ویژه‌نامه‌ای که - به زعم همه دست اندرکاران- باعث تعطیلی تهران امروز شد، انجام حتی یک درصد از اموراتش، نه با کارکنان این روزنامه بود و نه حتی یک درصد از کارهای آن در ساختمان تهران امروز انجام می‌گرفت. فقط پس از چاپ به صورت لایی در روزهای شنبه همراه روزنامه، روی پیشخوان دکه‌ها می‌رفت. – که کاش نمی رفت.-

و اما پرسشم این است:

اگر گرفتاری این روزنامه، مشکل صاحب امتیازی بود، نمی شد فرصتی به مسوولان آن داد و با رایزنی رفع مشکل کرد؟

و اگر گرفتاری آن مربوط به چاپ آن ویژه‌نامه کذایی بود، آیا سزاوار است در این وانفسای بیکاری و گرانی و گرفتاری، جمعیتی انبوه را بیکار و سرگردان کرد و به آن مثل معروف مصداق بخشید که "خطا کرد در بلخ آهنگری، به شوشتر زدند گردن مسگری" و به سبب اشتباه دیگران ما از نعمت کار بیکار شویم؟

جناب آقای صفار هرندی!حضرتعالی که سالها در مطبوعات قلم زده و نان از این حرفه خورده‌اید آیا به خاطر دارید آن یک روز مصلحتی را که نشریه شما بسته شد؛ راستی آن روز چه حالی داشتید؟ و آیا می دانید که روزنامه ما را برای همیشه بستید و پشت ما و دل خانواده‌های ما را شکستید؟(اگر ممکن است نفرمایید "خودکرده را تدبیر نیست") زیرا همانگونه که نوشتم "ما کارکنان تهران امروز در این ماجرا هیچ نقشی نداشته ایم و به اصطلاح آش نخورده دهانمان سوخته است".

باری آن موخره‌ای که وعده کرده بودم به جای مقدمه بنویسم، آش چندان دهان سوزی نیست؛ فقط چند جمله احساسی است که لازم است نوشته شود شاید برخی را به کار آید:

به پسرم قول داده بودم که برای تعطیلی میلاد مولود کعبه دو روزی را مرخصی بگیرم و او را به مسافرت ببرم و این روزها او خوشحال ترین آدم روی زمین است، چرا که می‌بیند پدر، تعطیل مادرزاد(!) و خانه نشین است و برای مسافرت رفتن نیازی به مرخصی ندارداما باور کنید این مساله را نمی توانم برایش تشریح کنم که مسافرتی در کار نیست زیرا که کار و درآمدی در کار نیست؛ و مثل من در تهران امروز زیاد ند. آخر ما روزنامه‌نگاران خرده پا، روزی مان را به روز می خوریم! و بند نافمان به مواجب سر ماه بند است.

و سخن آخر اینکه اگر این نوشتار را جناب احمدی نژاد ملاحظه کنند، یحتمل دستوری دیگرگونه برای وزارت فخیمه تحت مدیرت حضرتعالی صادر خواهد شد. چرا که ما یقین داریم ایشان حتما از کل ماجرا اطلاع کافی نداشته‌اند که به جوانمرگی یک روزنامه و بیکاری نان آوران صدها خانواده راضی شده‌اند.

باری، تا دیر نشده و همکاران من از سر یأس و ناامیدی به شغل‌های کاذب دیگری سرگرم نشده‌اند، اجازه دهید که ما نیز در اندیشه گریز از قفس باشیم یا اینکه دست کم قفسمان را در گوشه باغی بیاویزیم.

به امید سرافرازی همه خادمان ملک و ملت.

والسلام

رفیع ملکی الموتی

مدیر فنی روزنامه تعطیل شده تهران امروز

chelkalagh — Wed, 18 Jun 2008 11:20:02 GMT

کلاه شیطان

کلاه شیطان،

از سر ما چه می خواهد؟!

ما که

زادگان بي‌واسطه مرگیم.

به آن تابوت سیاه بیندیش

که از روی دست مردمان عزادار

سُر خورد و از پيچ گوش ما گذشت.

تمام دیروز من

صرف سرودن مرثیه‌ای شد

که اندوه ساليان دلمرده كشدار

از واژه واژه آن جاری باشد

امروز اما

پاهایم را

از حریم خصوصی مرگ پس می کشم

و...

حریصانه جان می‌کنم

تا دمي بیشتر نفس بکشم

و مناسبات خود را با شیطان گسترده‌تر کنم.

ارديبهشت 87

chelkalagh — Sat, 26 Apr 2008 13:15:18 GMT

مویه

نگاهت را بدزد مرد

و از خیر طلایی ازدحام آفتاب درگذر.

باید به همان مهتاب شبانه بسنده کنی

و همه ستاره های قشنگ چشمک زن.

مگر من چه داشته ام

که همیشه در تعلیقِ میان آسمان و زمین گرفتارم؟!

پدران تو که

از من هم فقیرتر بودند

و مرگشان

گردن آویز مدام نداری و فلاکت بود.

حالا،

زمین سنگین شده؛ ببین.

و آب

لحظه به لحظه پس می رود

تا ...

لحظه ای که برآید با لشکری از نفرت و اندوه

دیگر اعتماد نکن

نه به خورشید

نه به گهواره لرزان زمین

و نه حتی به افسانه مهربان آب!

به آرامش خواب بیندیش

و در دامان رویای طولانی نیمه شب یله شو

که بی رنج راه و سفر

از آغاز تا پایان با تو همسفر است.

دیگر

از سنگینی زمین خوف نکن

و حملات شورشناک آب را

به هیچ مگیر

این، پایان انتهاست

و دور تسلسل آغاز!

فلسفه نمی بافم اما

این دور تسلسل بدون برهان است

با منطقی

که از سستی و نداری ما ریشه می گیرد.

به چهره تاریخ نگاه کن

و خیره شو

در آنچه که از ویرانه های آن غارت می شود.

اردیبهشت 87

chelkalagh — Mon, 17 Mar 2008 11:26:07 GMT

سلام

و...

فعلا تا برآمدن بهار از اعماق بهمن و اسفند و سرما

زیاده عرضی نیست

هر روزتان نوروز

نوروزتان پیروز

و بهارتان خرم.